Wat te denken van het leven ? Als je klein bent is het – whatever happens – plezanter dan als je groot bent.  Klein in de zin dat het grote geluk mogelijk blijft, wat er jou ook maar in het nù te beurt moge vallen.  Er blijft helemaal nooit iets aan je plakken.  Je verstaat vooral de handigheid nog niet om van dingen die gebeuren, een loodzwaar pakket te maken wat later je voorwaarts-mars-élan zal afremmen.  En al vergiet je s’avonds duizend tranen, ‘s morgens lacht er jou altijd weer een nieuwe dag toe.

Nou, het heeft niet mogen zijn.  Van de tijd dat ik klein was herinner ik me vooral dat ik groot wou worden.  Groot genoeg om mijn eigen boontjes te doppen.  Groot genoeg om geen rekening meer te hoeven houden met wat degenen waar ik afhankelijk van was, van me vonden.  Bleek dat ik die ouders inruilde voor een baas, bazen, en toen ik daar door een speling van het lot vanaf was, werd ik mijn eigen baas.  Tja, toen was ik groot, en toch voelt het alsof ik alsmaar weer kleiner wordt…

Bij het schrijven op een blog zou een mens zich in eerste instantie moeten afvragen wat hij zelf graag leest.

Geen weer om te vliegen
eerder om de vleugels te laten hangen
of zijn dat zwemoefeningen ?

Het geheim ontsluierd
Gewoon dronken vogels.

De grote truc om het leven aan te kunnen is relativeren. Als ik me in het hart van een probleem bevind, ik dat word, ben en heb, schiet ik mezelf de ruimte in, kan ik mezelf van daar af bezig zien.
Wat lijkt alles dan onbeduidend! Vraag ik me wel af hoe Frank De Winne het leven momenteel bekijkt…

Vanuit de ruimte gezien lijken we mieren, vanuit de eeuwigheid oplichtende en weer uitdovende vonkjes.
Vraag ik me af of het dan wel de bedoeling is mezelf de ruimte in te schieten, of een mier zijnde, het de bedoeling is dat ik me concentreer op wat er zich vóór mijn neus afspeelt. In beide gevallen neemt een mens afstand van het ikje. Wat al onze belevingen kleurt zijn de gedachten die we eraan besteden, die afhankelijk zijn van wat we meemaakten, een zwart-wit beeld met daartussen het hele gamma kleuren van wat we leuk vinden tot wat we ten allen koste willen vermijden. Op die manier lijkt leven op een vergelijkende oefening en zijn we meer bezig met onze eigen maatstaven dan wat er zich in feite aanbiedt, wat op zich dan weer neutraal is zolang we het niet door onze innerlijke mangel halen.

Tja, zo zonder gedachten of maatstaven, daar moet ik weer over nadenken.
Wie of wat ben ik dan, tenzij de gedachte van het moment ?

Een bejaarde vrouw lag anderhalf jaar dood in haar woning. Ze stierf hoogstwaarschijnlijk een natuurlijke dood. Medewerkers van de woningmaatschappij ontdekten het lichaam van de 84-jarige vrouw. Die kwamen reclameren omdat de reclamefolders in en rond de brievenbus zich opstapelden. De buren was niets opgevallen…

Ik snap dit niet. Tegenwoordig heb je toch van die stickertjes, ze geen reclame in je bus droppen ?? ‘t Zal de bejaarde vrouw worst geweest zijn. Haar buren ook.

Bij het lezen van zo’n bericht vraag ik me af wie die vrouw was. Weduwe, moeder ? Vergeten alvast. Zou ze zichzelf vergeten hebben ? Depressief of dement, of zomaar nog wat rondstruinen in haar eigen leventje, van de bank naar het bed zoals Brel het mooi zingt ? En dan op een dag, anderhalf jaar geleden, paddaboenk, dood. Hopelijk niet het eindeloze lijden en strijden vóór ze het hoekje mocht omgaan. En wie weet kon ze geen hulp roepen omdat ze niet meer wist wie of wat te roepen.

Een mens leest dat en betrekt het onvermijdelijk op zichzelf. Hoe zou ik me voelen in een dergelijke situatie, hoe kan het zo ver komen ? Het leven heeft zijn antwoorden, de dood niet.

In gedachten zie ik haar lachend op een wolkje zitten. Ze heeft er haar kot in. Blij dat ze van alle rompslomp af is.

De wereld in…
Tja, zo kun je het hier wel noemen ).